Samenwerken voor een doorbraak: hoe familie Aro hun woning behield
Het leven van familie Aro veranderde drastisch toen een zakelijk conflict uitmondde in financiële problemen en dreigend verlies van hun woning. Dankzij samenwerking tussen lokale organisaties en de inzet van de Doorbraakmethode werd op tijd een oplossing gevonden. In dit interview vertelt mevrouw Aro hoe snelle en passende hulp het verschil maakte voor haar gezin.
Al bijna twintig jaar runde familie Aro* een eigen bedrijf. Tot er in 2020 een geschil ontstaat met de boekhouder over een nog te betalen bedrag. De situatie escaleerde, de familie nam een advocaat in de arm maar verloor helaas de rechtszaak. Dat betekende nóg meer kosten. Door slapeloze nachten, stress én financiële zorgen werd mevrouw Aro ziek. De familie moest hun zaak sluiten. De schuld verdubbelde. Door boetes, deurwaarders, rechtszaken en het kadaster. Terwijl mevrouw Aro al die jaren alles op de rit had, zowel de financiën als het huishouden.
Alleen in Nederland
Samen met hun vier kinderen wonen meneer en mevrouw Aro in de Oostelijke Mijnstreek, familie is achtergebleven in het Midden-Oosten.
Mevrouw Aro vertelt: “Een goede toekomst voor mijn kinderen is het belangrijkste voor mij. Dat kan ik ze in Nederland bieden. Daarom hebben wij alles achtergelaten. We zijn hier alleen; we hebben geen familie of steun waarop we kunnen terugvallen.”
Hulp vragen
In augustus 2025 kwam de brief van de bank. Ze vervolgt: “We hadden 10 dagen de tijd om 6.000 euro te betalen, anders moest de bank overgaan tot de noodverkoop van ons huis. Ik wilde na jaren hard werken niet op straat belanden met mijn kinderen. Dat zou het einde hebben betekend voor mij.” Eerdere pogingen van hulp vragen hadden tot niets geleid. Totdat mevrouw Aro in gesprek kwam met een medewerker van Stichting Leergeld, gevestigd in de bibliotheek in haar woonplaats. Ze wilde niet dat hun financiële probleem een belemmering zou worden voor de carrièremogelijkheden van haar kinderen, die zijn gezegend met een goed leer- en opleidingsniveau. Stichting Leergeld kon helaas niets betekenen voor de familie, maar verwees mevrouw door naar het open spreekuur van welzijnsorganisatie Welsun, gevestigd in dezelfde bibliotheek. Haar man had er in eerste instantie weinig vertrouwen in, maar mevrouw Aro wilde alle kansen aangrijpen om hulp te krijgen.
Hulp krijgen
In de bibliotheek ontmoette ze een social worker van Welsun: “Mevrouw Aro kwam binnen met een brief van de deurwaarder. We hebben samen een reactie opgesteld om een regeling te treffen. Antwoord hierop van de schuldeiser duurde even. Er kwam geen akkoord op de regeling, dus we hebben een aantal keer nieuwe voorstellen moeten doen. Reactie van de schuldeiser liet telkens op zich wachten. Eerst moest het bedrag binnen twee jaar worden terugbetaald. We maakten berekeningen met de onderbouwing dat de familie écht niet meer kon betalen, zij zaten al in de bijstand. Daarna volgde bericht van de schuldeiser dat ze het binnen één jaar terugbetaald wilde krijgen. Samen hebben we flink moeten puzzelen voor betaalmogelijkheden; de kinderen met bijbanen die iets bijdragen, vakantiegeld afstaan, kindergeld inhouden, geld lenen bij familie en een vriend.”
Vertrouwen
De medewerker van Welsun stapte naar iemand van de gemeente Landgraaf om de casus te bespreken. Ze moesten veel uitzoeken, bijvoorbeeld of familie Aro altijd alles tijdig had betaald, zonder schulden. Daarna is snel gehandeld; de medewerker van de gemeente ging in gesprek met de directeur van de Kredietbank. “Ik heb de brief van de bank met hem gedeeld en gezegd: als jij het niet betaalt, dan betaal ik het. Hij durfde het toen aan om de schuld over te nemen en een betalingsregeling met familie Aro te treffen, zodat zij in vijf jaar tijd een te overzien maandbedrag kon terugbetalen zónder verder in de financiële problemen te raken. Dit bedrag wordt automatisch van haar uitkering ingehouden.”
De Doorbraak
Hiermee werd een doorbraak gerealiseerd: familie Aro mocht hun woning behouden. “De medewerker van Welsun heeft een goed hart. Als zij en de anderen die ons zo goed hebben geholpen niet zo snel hadden gehandeld en hun best voor ons hadden gedaan, dan was mijn gezondheid waarschijnlijk nog slechter geworden. Zij hebben ons geloofd en ons serieus genomen, daar ben ik zo dankbaar voor. Er is een last van mijn schouders gevallen; dat leek wel een zorgberg. Het was vreselijk. Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te vertellen. Blijf nooit in je eentje maar zoek hulp. En tegen anderen wil ik zeggen: vraag vaker aan mensen hoe het gaat. Mensen die geen hulp zoeken en in hun eigen cirkeltje leven, weten niet wat er allemaal is. Mijn kinderen zijn het licht in mijn leven, maar zij hebben onze stress meegekregen. Eén van onze kinderen is om die reden naar de randstad vertrokken. Ze kon niet meer blijven, de situatie was niet fijn. Nu komt ze misschien terug, want wij horen allemaal samen. Ik ben heel gelukkig en dankbaar in Nederland, zeker voor mijn kinderen.”
Samenwerken
De medewerker van de gemeente Landgraaf vult aan: “Een huis verkopen van bijna 300.000 euro voor het betalen van een schuld van 6.000 euro, terwijl dakloosheid, slechte(re) gezondheid en andere maatschappelijke kosten hiermee op de loer liggen: dat is uit verhouding en zou nooit mogen gebeuren.” De medewerker van Welsun vult aan: “Ik was vooral blij met de korte lijnen tussen alle betrokken partijen. We hebben samen gekeken naar de oplossing zodat deze familie niet op straat zou belanden, met alle gevolgen van dien. En dat is ons gelukt.”
*De naam 'familie Aro' is gebruikt om de privacy van betrokkenen te beschermen.